مهتاب

مسعود رضایی بیارهدیدهی بارانینم آبـــی بــزن ای دیده به مــژگان عزیزاز ره دور و دراز آمـــده مهمان عــزیـزوقت آن است که آتش بـزنـد در دل شبنــالهی تار من و چشم غزل خوان عزیزبه وفـائی که نکردی قسم و این شب تارنـــروی از دل مــن تا نرود جــان عـزیزشعله ور مـی شود از آتش آهــم دل تارتا ک مهتاب...

مسعود رضایی بیاره

کلاه

شب و عکس تو و چشم سیاهت

مــن و آه و تمــاشای نــــگاهت

هـجوم بـــوسه بر امــواج گیسو

بـــرون افتــاده از زیر کلاهت

مهتاب...